Gdy Ewa w raju ujrzała jabłko i się skusiła na nie,
to Bóg się z nią obszedł po swojemu,
my mamy byt i przemijanie.

I po cóż było słonie przez góry pędzić i srodze je trudzić.
A do tego jeszcze, to znajome oranie.
Skoro i tak "to wszystko"... to tylko przemijanie.

I po cóż to ciągłe "ulepszanie" bytu.
A do tego to żmudne z ewolucją zmaganie.
Skoro i tak "to wszystkto"... to tylko przemijanie.

I po cóż Ci te pokazy mizantropii krytyku.
A do tego ból głowy i całe to błaznowanie.
Skoro i tak "to wszystko" ... to tylko przemijanie.

O mój miły Mithotynie.
Ja przeminę, Ty przeminiesz.
Wszystko minie, ...wszystko minie.