Cichy stukot kropli deszczu o szybę
Blask który rozdzierał niebo
Rozrywał je jak twoje słowa moją duszę
Patrzyłeś na mnie obcym mi spojrzeniem
Powtarzałeś jak modlitwę prośbę o wybaczenie
Czekałeś na oczyszczenie sumienia
A ja byłam tak daleko od własnego ciała
Byłam tak bardzo obca sobie
Nie poznawaliśmy się w tamtej chwili
I wtedy ten romans zakończył się fiaskiem
I wtedy "mój książę na białym koniu" zniknął z bajki życia
I wtedy ta bajka stała się dramatem
I wtedy widz miał uronić łzę
Tę na którą mnie nie było już stać
Bez happy endu historia trwała
A szara rzeczywistość
Okryła płaszczem świat bez Ciebie
A za wyłączoną kamerą czas biegł dalej
Swym tempem mijały sekundy
I tylko dla mnie film ten wciąż trwał
I tylko ja w nim grałam dalej...