siadasz poetą i pijesz wino
z podziwem patrzysz kiedy wiersz piszesz
gdy słowa gładko na papier płyną
a zasypiając gubisz kieliszek

pusta butelka mieszkanie zwiedza
dziwiąc się tylu przebytym milom
takich poetów nikt nie odwiedza
co piszą tylko dzięki promilom

pijane wiersze
którym niełatwo
utrzymać poziom
nie tracąc pionu
a gdy zapalasz
nad nimi światło
to uciekają
w głąb pustych domów

ćmy dobijają się do mgły okien
jak głodna miłość do serca głębin
pragną pocieszać cię swym widokiem
a przy okazji się nie przeziębić

zanim wśród pełnych ironii śmiechów
będzie się starał do cna ośmieszyć
sumienie które choć pełne grzechów
nie nauczyło wierszy jak grzeszyć

pijanych wierszy
którym niełatwo
utrzymać poziom
pionu nie tracąc
wierszy co wiedzą
że kiedy światło
powróci słono
za to zapłacą