coraz tu ciszej jest coraz ciszej
chociaż chór świerszczy brzmi nastrojowo
jeszcze raz któryś raz to co piszę
czytam sam dziwiąc się swoim słowom

jak wygląda dzień dobry już nie wiem
poszły na dno dwa słowa jak kamień
zapomniały też ptaki o śpiewie
nawet motyl umiera staranniej

oddycha wszystko lecz jakby mgłami
obrosło dławiąc się swą sennością
cisz jest sama i myśmy sami
po pół dzielimy się samotnością

można się w takiej ciszy zakochać
i mając wszystko nic nie rozumieć
można wspomnienia tracić i szlochać
albo żyć ale żyć trzeba umieć