Ja tkliwości nie mam w sobie grama,
Lecz pamiętam, gdy nasz pociąg ruszał,
Rzekła mi z peronu pierwsza dama (no mama),
Słowa, które dotąd dźwięczą w uszach:

"Nie walcz bez szalika, Leonardo,
Bo w szaliku nic ci się nie stanie,
Skryj się za podwójną jego gardą i hardo
Strasznym mrozom Rosji rzuć wyzwanie!"

Długo, bardzo długośmy jechali,
Ale raz, przez okno gdym wyglądał,
Pęd powietrza zdarł mi z szyi szalik i w dali
Zgasła mi ta czerwień za pociągiem...

Odtąd szalik martwi mnie bez miary,
Bo choć gwiżdżę na mróz, śnieg czy deszcze,
Gdy go wiatr zaniesie do Ferrary, o stary,
Co pomyśli mama o mnie jeszcze?