Wierzę w zakonnice i czarnego kota,
garść innych przesądów oraz powroty.
Do gwiazd.

To bezsilność albo czarnowidztwo
- powiadasz przeżuwając kolejne
zwycięstwo. Jak kęs codziennego
chleba.

Czuję gorzko - słodki smak uniesień
i spełnień. W wymiarze ulubionych
grzechów.

Twoje usta zaciśnięte w wąską kreskę
dezaprobaty. Może nawet potępień.
Mała, nic z tego nie będzie. Szatan
mieszka w mojej szufladzie. Pełnej.

Porażek, zwątpień oraz wierszy
niezgodnych z oficjalnym kursem języka.
Ale to lepiej przemilczę,
trzymając się wyuczonej postawy.

Chyba że znowu zadziała dziedziczne
obciążenie kiepską pamięcią.