Urzekłaś wielu pięknem wewnętrznym,
Cerkwie twe na krańcu świata znane
Trzecim Rzymem twą stolice obwieszczono
Rozkwitałaś niczym dzika róża wiosną

Z jarzma tatarów hart ducha cię uwolnił,
Potęgom świata Bóg cię zrobił
Gdzie Dostojewski z Tołstojem na talent się bili
Romanowowie w zgodzie z Bogiem rządzili

I zachorowałaś...
Rosjo, padłaś...

Naród twój zacny na wszystkie strony świata powędrował
Cerkwie twe zburzone, niczym zamek z kart dmuchnięty
Dorobek wieków w chwile stracony
I padłaś...

Żałobę twój naród na uchodźstwie obwieścił
Walczyć za Ciebie do końca by chcieli
Honor i cnotę na przodzie ustawili
Poszli, walczyli i polegli, za wiarę w marzenia