Zdejmuj ze mnie ustami jedwabne półcienie;
wkrótce piersi bezwstydnie od pieszczot zapłoną,
byś się ogniem upajał i prosił o więcej,
gdy noc będzie dla dwojga najsłodszą niewolą.

Przesyp włosy przez palce. Niech spłyną kaskadą
w szept gorętszy niż błękit. Tak gwiazda się spala.
Klęknij, źródeł spragniony, i chłoń gęste światło
z galaktyki ukrytej w zakątku wszechświata.

Choć nie można być bliżej, wciąż szukaj cieśniny,
która język powiedzie w odwieczny niedosyt,
aż przeniknie przez portal z poświaty uwity,
a po ciałach się okrzyk - jak zorza - przetoczy.

Jeszcze zadrżysz, wstrząśnięty ostatnim rozbłyskiem,
później wtulisz się w senność, w ramiona i w ciszę.



____________________
Glo.