 |
dnia 18.01.2015 13:42
Ciekawie, ale nie moje klimaty...*** |
dnia 18.01.2015 13:52
zatrzymuje, bo nieczęsto napotykam teksty traktujące o miłości, o patriotyzmie bez zadęcia, bez patosu. ten taki jest i chociaż mam mieszane czucia, zwłaszcza do drugiego dystychu i do puenty, ale nie chcę polemizować, bo nie oto cho. po prostu przyznaję, że wiersz sprawny, treściwy, wymowny, doprawiony nutką sarkazmu, może nawet żalu, goryczy, ale z dystansem i wszystko fajnie wyważone. pozdrawiam. |
dnia 18.01.2015 13:59
"Duch wieje kędy chce" :) Odnawia, odnawia :) Pomalutku, po odrobinie, po cichu :-))))...
Wiersz wyjątkowej urody i jeszcze pojemniejszego balastu :-) |
dnia 18.01.2015 15:44
Poeta ma oczy,uszy,i gamę innych wspaniałych zmysłów,którymi odbiera otaczający go świat. Tak się zastanawiam,które części ciała i zmysły miałeś na myśli i brały udział w tworzeniu pomnika jakim jest wiersz,który będą kiedyś czytali nasi potomni, czego się nauczą,co doda im sił i uzmysłowi kim był poeta,który napisał ten wiersz.Pozdrawiam serdecznie 😊. |
dnia 18.01.2015 16:43
Z filozofii preferuję racjonalizm. Poznanie zmysłowe mnie tylko fascynuje, nic po za tym. |
dnia 18.01.2015 18:17
rzeczywiście ciekawie, |
dnia 18.01.2015 20:17
Bez pierwszej zwrotki i tytułu wiersz świetny.
Będę te wersy długo pamiętał, dzięki. |
dnia 18.01.2015 20:44
Pojemny.
Pozdro.Ola. |
|
|
v6.01.7 © 2003-2005
![[www.pajacyk.pl]](/fusion/images/pajacyk.gif)