W bezkresie traw zielonych, promieniami słońca przesyconych
barwą kwiatów ścieżek życia wyznaczonych

Wśród beztroski myśli dziecka, radość
gdy po czerwień polnych maków małą rączką sięga

Biegnie ścieżką życia coraz bardziej krętą
gdzie wysycha trawa w ręku kwiaty więdną

W młodzieńczej pogoni za doskonałością
depcze czerwień maków dojrzałą szarością

Każdy zakręt ścieżki na tacy podaje nędzne życia resztki
już nie barwy kwiatów drogi wyznacznikiem

Zieleń pięknej łąki jak pokryta pyłem
zmęczony, w starcze kajdany zdawać się jak objuczony

Stoi na spękanej słońcem drodze, gdzie traw wypalonych
kwiatów resztki wiatr roznosi w poprzek ścieżki

Z zaciśniętej dłoni suche płatki maków
szarość butów twardym błotem pokrywają