Jest kraina niby bajka,
Której imię - Cyrenajka,
Jej mieszkanki biją inne na urodę,
A z ich grona - któż nie słyszał? -
Najpiękniejsza jest Aisza,
Ujrzysz ją - toś przepadł już jak kamień w wodę!

Jest nas wielu, każdy żołnierz,
Nie wylewa nikt za kołnierz,
Ale takiej mocnej głowy nie ma żaden;
Kto ułowi kształt Aiszy,
Namiętnością do niej dyszy,
Tylko cieniem jest człowieka, tylko śladem.

O, Aiszo, nie bądź taka,
Spójrz przychylnie na Polaka,
Ujmij czule poranione jego serce
Lub przeciwnie - rzuć je o bruk -
Czy też co tam zdobi Tobruk -
Niech wojennej będzie koniec poniewierce!