W potoku łez
i burzy dni.
Zranionych serc
i pięknych chwil.

Poplątanych w walce dróg,
splecionych w morzu przegranej rąk.

Możesz spotkać ją,
siedzącą na stercie zimnych traw,
których szlak
wodził przez most.

Splecione w smutku łzy,
znalazła swoje miejsce
tam gdzie pochowała sny.

Siedziała tam
kołysząc się.
Patrzyła w dal
samotnych serc.

Łzami zmyła żal.
Krew poleciała w dal,
a smutek wszystko zakończył.

Wiem, że nie chciała tak skończyć życia...