W dębowej komodzie leżą dwa pudła z fotografiami,
przetrwały wojnę i jeden dzień dłużej.
Nie lubię ich oglądać, odkąd się okazało,
że patrzący z nich ludzie
nie dość, że umarli za wcześnie,
to przed śmiercią trafili do piekła
albo na koniec świata.

Trzymam córkę na kolanach,
uśmiechamy się do mężczyzny w krótkich spodenkach,
żeby mógł przypiąć wakacje jak wielkiego kolorowego motyla
do strony, na której przetrwamy do następnego lata.

Widzę więcej, niż praprababki z przydomowych ogródków.
Boję się.