czy dojrzała już we mnie poezja?
czy jej treść jest głęboka
potrafi zachwycić jak kwiat
poruszyć serca i umysły?

wiem że pojawiają się puste miejsca
któe codziennie wypełnia praca nad kształtem litery
ta litera wciąż mi się opiera
jej krawędzie są ostre i trudne
jeszcze... jeszcze... jeszcze...
a we mnie robi się późno
straszy głęboka jesień
a tak bardzo chcę, by miała swój własny styl
przetrwała w pamięci weszła w serca i myśli

poezjo moja
dosięgnij granic swojego piękna
odezwij się tchnieniem
zapal promień białego światła
uzyskaj pewność dojrzej miłością
śpiewaj... śpiewaj... śpiewaj...


głosem ściszonym mówię
przede mną daleka droga dojrzewania
przemijanie jest tak bardzo ważne
dla istoty słowa i isioty człowieka