gwiazdy puszczają oko znad czupryn kasztanów
srebrny deszcz jak milczenie sypie się
na rozgrzany chodnik cichną latarnie
a my w najczulszym z miejsc
nieprzypadków nocy

twoje baśnie obejmują mnie wpół i udaję
siebie i ciebie i że nie widać
falującego lotu świetlików dryfujących za miastem
gdzie na chwilę ścichło nasze drugie życie
wplątane w brzemienne maki i miękką
sztywność zbóż

ta ciepła noc
głęboką kołyską księżyca
umie już utulać rybie pyszczki ust