"Zwiastuny"


Zgnił już śnieg, potem wnętrza
cienie na powłokach
mamy zatem z głowy stany hibernacji
i śluby milczenia, umowną równowagę
- taki nasz sposób na wieczność
a gdy nastaje odwilż, spoglądamy
na złote rybki petów w kanale burzowym
ślepe, bez mocy sprawczej wybryki natury
które chcesz karmić bułką, ale Ci zabraniam
chłód nas wtedy dosięga kikutami ulic
bo nie wpada tu światło ani nikt w odwiedziny
i tylko spirytus z mety na ból fantomowy
kobiety o męskich twarzach
i dzieci za karę, zawsze brudne jakby nie wracały
na piętrze w wazie retro - krysztale za zasługi
druty sztucznych kwiatów pachnących niczym drzewa
w miejscu nazwanym Czaszką - by nie było złudzeń