resztki drewniane
rozsypało próchno czasu
numer skorodowany
zatknięty na szczeblu drabiny
w poziomie
zakończyła wspinaczkę
z braku oparcia

podmurówka trzyma kamienie
twardsze od betonu
w miejscu podłogi brzoza
rozłożyła trzypienny stelaż

gałęzie zrzucają cień
na wnętrze betonowej ramy
tajemnice zakorzenione
pod niewidocznym dachem

wiatr wsłuchuje się i roznosi
historie wyssane z ziemi
poruszają liście
niekiedy poddane huraganom

za domem słyszę dzieciństwo
pod zdziczałą czereśnią

ona pamięta więcej od brzozy
na liściach kropelki rosy
a może to łzy tęsknoty za przeszłością

wycisnęły ze mnie wilgotność rzęs