Góra Oliwna

1.
Wzgórze, na świętym którego grzbiecie
Siedział Zbawiciel, nie mogę przecież
Dać przyzwolenia
Na kult jakiegoś gaju czy cienia
Z krzywdą dla ciebie. Taka nieścisłość,
Błąd, czy jak komuś zwać się podoba,
To stan umysłu,
Zwykła choroba.

2.
Cotswold i Wzgórze Coopera spory
Widziały frantów tłum, do tej pory
Są grze ich rade,
Lecz ciebie nie chce wybudzić żaden
Frant z zaniedbania. Po cóż swym miałkim
Bekiem barani chór cię obdarza
Pod dźwięk piszczałki
W ustach owczarza?

3.
Lecz gdy poetów wzrok spocznie dłużej
Na tobie, ujrzą w tobie swe wzgórze,
Strof źródło takoż.
Znał cię też Pan ich, nawet raz płakał,
Chodził po tobie przez noce całe:
A zatem? Przyszedł koniec tej biedy?
W mocy był wtedy
Dostąpić chwały.

4.
Odkąd jest w chwale, odtąd mu służy
Ten wielki ziemski krąg za podnóżek,
A co my szczerze
Za niezmierzone mamy, on mierzy
Jednym spojrzeniem. W odległym czasie
Nasz grzech, zło nasze brał na ramiona,
To wzgórze zasię
Było Mu Tronem.




I oryginał:

1.
SWEET, sacred hill ! on whose fair brow
My Saviour sate, shall I allow
Language to love,
And idolize some shade, or grove,
Neglecting thee ? such ill-plac'd wit,
Conceit, or call it what you please,
Is the brain's fit,
And mere disease.

2.
Cotswold and Cooper's both have met
With learnéd swains, and echo yet
Their pipes and wit ;
But thou sleep'st in a deep neglect,
Untouch'd by any ; and what need
The sheep bleat thee a silly lay,
That heard'st both reed
And sheepward play ?

3.
Yet if poets mind thee well,
They shall find thou art their hill,
And fountain too.
Their Lord with thee had most to do ;
He wept once, walk'd whole nights on thee :
And from thence?His suff'rings ended?
Unto glory
Was attended.

4.
Being there, this spacious ball
Is but His narrow footstool all ;
And what we think
Unsearchable, now with one wink
He doth comprise ; but in this air
When He did stay to bear our ill
And sin, this hill
Was then His Chair.