Zapatrzony w twoje oczy,
Widziałem jedną łzę uśmiechu.
Spadła na spękaną ziemię,
By ożywić martwe życie.

Głaz wielki i ponury poświęcony,
Łzą tą małą przenajświętszą.
Ożywiony drgnął jak fala,
By ożywić swego trupa.

Zapatrzony w moje oczy,
Rzekł mi pełen dostojeństwa.
Bym nie kochał swego życia,
Lecz miłością darzył ludzi.

Tą miłością najpiękniejszą,
Niweczącą śmierć okrutną.
Bym swe życie składał
Jak ofiarę doskonałą.