wszystkie kolory spłynęły ze świata
jak rozmazany makijaż
Ziemia nie chce już być piękna
to rodzaj żałoby
zanurzyć się w nostalgię
by nie stracić rozumu

tęcza zdecydowała już się nie pojawiać
małe dziewczynki nie mają czego rysować

a złoty garniec
dawno rozkradziony
teraz leżą same skorupy
w kałuży gniewu spóźnialskiego

zazdrosne o siebie gwiazdy
po opętańczym pokazowym wybuchu
przygasają
i zazdrośnie połykają materię

szary popiół pośród bloków
spływa z nieba jak śnieg
gorzki w smaku

za późno na łzy
tylko suchy szloch wstrząsa nią
o sile sześciu stopni w skali Richtera