Oddalając się od szarości upadającego muru.
Wejdziesz razem ze mną do gniazda os.
W nim nie zaznasz miłości, to tylko słowo.
Nie zaznasz radości, to tylko iluzja.
Doznasz krwotoku umiłowania ciemnego.
Ogarnie Cię, jak grzyb ogarnia stary dom.
Nienasycony wciąż krzyczysz o więcej,
lecz czy krzykiem tak cichym, jak fale morskie
osiągniesz swój cel daremny.
Nic prócz krzaku łez zostanie i tak możesz zwać
się szczęściarzem, bo zaiste przyjacielu żyjesz.
Inni polegli już dawno, zgwałceni, oszukani,
tyfusem społecznym są i nikt nie dostrzega w nich ludzi.
Są błogosławioną pogardą obdarzeni, a Ty ich
Przewodnikiem jesteś i choć nad Tobą czarne chmury wiszą
to jednak rój gołębi, jako Twój orszak królewski
przywoła Cię i wskaże drogę, drogę do nieba bram, gdzie
razem ze swoimi grzesznikami zapukasz, a przywita Cię
nowa radość i nowa miłość.