budzi mechaniczny głos
wśród czuwającej nocy
drętwe stopy łapią grunt
wdech pompuje płuca
snem szalona ciągle głowa
łapie strużki świadomości

sztuczny płomień bucha w ciemność
wciska w oczy rzeczywistość
w lustrze mieszka smutny człowiek
w kubku czarne złoto ranka

lodem skuty chodnik wzywa
smutny człowiek wyszedł z lustra
by w źrenicach innych smutnych
zagrać setny akt w sezonie

zakładowe stare radia
niosą echem hen! po halach:
"umierasz, umierasz
tu i teraz"

piękny dzień
jeden mniej