Pieśń dla Ukochanej

Niechby tak sobie postanowił
(Zamiast mnie, gdybym skonał)
Młodzieniec jakiś ogień nowy
Rozpalić w twych ramionach:

Niechby był wierny jak to Słońce,
Co poślubione Sferze,
A krew miał chłodną, jak na łące
Kwietniowej soki świeże;

Niechby był możny; jego ziemie
Niechby nie znały granic,
Zdało się złote jego plemię,
A afekt boski - tani.

Jednak nie mieści mi się w głowie,
By ów wszechmocny Luby
Mógł dać ci serce, niech to powiem:
Takiej, jak moje, próby!

Majętnych, pięknych znajdziesz wszędzie,
Potężnych też mieć możesz,
Lecz żaden tak jak ja nie będzie
Niezmienny w swym wyborze.

Bom nie pokochał przed godziną,
Nie przez dzień pragnąć mogę,
Lecz na mą duszę z góry spłynął
Ten wieczny święty ogień.



I oryginał:

A Song To Amoret

If I were dead, and, in my place,
Some fresher youth designed
To warm thee, with new fires; and grace
Those arms I left behind:

Were he as faithful as the Sun,
That's wedded to the Sphere;
His blood as chaste and temperate run,
As April's mildest tear;

Or were he rich; and, with his heap
And spacious share of earth,
Could make divine affection cheap,
And court his golden birth;

For all these arts, I'd not believe
(No! though he should be thine!),
The mighty Amorist could give
So rich a heart as mine!

Fortune and beauty thou might'st find,
And greater men than I;
But my true resolved mind
They never shall come nigh.

For I not for an hour did love,
Or for a day desire,
But with my soul had from above
This endless holy fire.