Patrzę w przeszłość i obserwuję,
wyczekując przyszłości nieznanej
spoglądam na swe życie.

I co widzę?

Piękną, ale jakże czerwoną różę,
pełną krwawej czerwieni,
obsypaną kolcami
raniącymi do krwi.

Chwila.
W oddali coś dostrzegam.
Mała stokrotka,
oczyszczona poranną rosą,
zanurzona w słonecznych
nadziei promieniach.

Oglądam niebo, a tam
Mały gołąbek mający
pełen pokoju listek oliwki.

Może ten ptaszek
niosący w swym dziobie
mój ciężar życia
chce mi powiedzieć:
"pokój w sercu miej
skąpany rosy nadzieją,
by iść w świat róży pięknych
raniących do kropel krwi.
Idź jak ja i mimo tego, że sam jesteś różą
daj innym swe białe płatki stokrotki."