Cegieł kolumny
białe marmury
idą do góry
w chmur złote obręcze
idą do góry
a niech sobie idą
w górze ich więcej, i więcej, i więcej

te w górze śmielsze
lecz pnąc się do góry
pękają w środku
co myślą nikt nie wie
trudno zrozumieć
bomba w pozłotku

wiatr w górze wieje
z chmur śnieżne zamiecie
i uciec trudniej
gdy przyjdzie potrzeba
ot, mówią ludzie
że w niebie lepiej
lecz jak tu chodzić do nieba

sznury ceglane
cementem zbite
idą do góry
i nie ma tkliwych
idą po kroku
wyżej, i wyżej
zmarli wśród żywych