1
jak ta zjawa włóczysz się po uśpionym parku
spadłe liście na alejach dywanami się ścielą
pogodny acz zadumany serce bije jak w zegarku
sam na sam popod rękę ze złotą jesienią

2
babie lato sidła cię oplata aż stajesz bezradny
wiatr łagodnie dmie w twarz i strąca kapelusz
chwytasz się kurczowo tej nici jak nici ariadny
niczym wracający z otchłani luby jej tezeusz

3
tworzy jesień swe atrakcje już wiadomo komu
co dnia inaczej się barwi zmienia wciąż sukienkę
znużony i radosny wracasz wprost do domu
wiesz że jutro też będziesz trzymać ją za rękę

4
aż przyjdzie zła szaruga i precz ją przegoni
uśmiech jej promyk słońca za tumanem zgaśnie
feerię barw zwarzy mróz a wiatr ją roztrwoni
by wrócić tu za rok a tymczasem... właśnie