Spotkałam kiedyś człowieka takiego
Ogromnie natrudził się w życiu
Mówili nie zrobił niczego wielkiego
Bo wszystko robił w ukryciu

Zmyliły ich wszelkie pozory
Lecz prawda była inna
Piękne przywdziewał kolory
Prawdziwie - dusza niewinna

Gorzkich łez nie widzieli
Serca smutkiem zlanego
Uśmiechu grymas tylko ujrzeli
Zapomnianego - bardzo dawnego

Tylko on wiedział co przeżył
I jakie miał smutne życie
Codziennie te troski mnożył
W sercu gromadził skrycie

Może spotkacie takiego człowieka
Ze smutkiem w sercu ukrytym
On wie -już nic go nie czeka
W czasie być może przeżytym

Mówią nadzieja umiera ostatnia
Do końca nam towarzyszy
Każdemu potrzebna dusza bratnia
Pragniemy jej choćby w ciszy