Po co tyle tych słów mówili
Które napełniłyby swą treścią pusty las
Z wielkim krzykiem i jękiem rozkoszy
Rodzili nadzieje
Ruchy ich dłoni w czynionych gestach
Płomień życia rozpalał
Tak odsłaniała się więc prawda ostateczna
Dopełnienie skończoności
Opletli się w tą rzeczywistość jak w drugą skórę
Jedli ją sztućcami, sycili organizm
Patrząc na nich z oddalenia
Widziało się świetlisty majestat ich oddechu
Cudowne osadzenie

Jaskółki w gnieżdzie