Zaraz wymyśle Pani oczom smutnym
Kolorową radość sklepienia
W której modlą się wieczne święte obrazki

Chwile wartą spokojne uśpienie
Cisze kościelnego ganku

Tyle jestem Pani równy,że nie zmąciłem ani jednej nuty
Z czystych wietrznych melodii

A jednak nie zastało nas
Pod żadnym ziemskim sklepieniem
Mnie czy Pani

To na co czekaliśmy
Tak pokornie i tak butnie
Bo może zbłądziło
Albo co gorsza
W drogę nie wyruszyło nigdy