Dwa wiersze dziennie
I łyk kawy bardzo mocnej
I bardzo słodkiej
Dlaczego rano jest tak jasno
A wieczorem tak nocnie

Ktoś bardzo stary powiedział mi, że przecież nikt nic nie wie
I tak żyje się najłatwiej
Bez poufałości

Podobno- wyjaśniał- właśnie wiersze należy tworzyć z tego czego się nie wie
Być może..
Dlatego tak wielu je pisze
A tak niewielu czyta

Ołowiane barwy wojny, barwy kredy
Spękały mury mej wioski
Milion kropel deszczu spada z mocą któregoś końca świata
Do mojej filiżanki
Kawy bardzo mocnej
I bardzo słodkiej