wie pan ja co-dziennie-co-noc wychodzę
z domu ukradkiem trochę jak złodziej trochę
jak ja zawsze muszę mieć kołnierz wie pan żeby

postawić wie pan żeby się ukryć przed ludźmi
ciemnym i przed myślami chwilami nawet
śmieję się wie pan z siebie i do kołnierza

nudzę pana a to miło bo wie pan uciekam

zawsze chyłkiem w okolice piaskownicy wie pan
w ciemności bezpieczniej bo nikt wie pan i wtedy
mogę sobie z kieszeni wyjmować łopatkę i wiaderko
i stawiam babki z piasku tak bo tylko tak mogę udać

poigrać sobie sobą jak pigmalionem tworzę sobie żonę
i córkę wie pan to może śmieszne a może nawet ktoś
pomyśli że mam jakieś nieczyste intencje zamiary
albo że no wie pan przecież tyle się czyta i słyszy

aż strach ale ja pana chyba nudzę a to miło wie pan jutro

znów muszę być stosownym do wieku pozycji zawodowej
wykształcenia czy to ważne kim konkretnie to dopiero jutro
pan wie od tamtego czasu piaskownica to mój cmentarz tak
na ten prawdziwy nie mogę iść rodzina nie zaniedbuje myślą

sobie o mnie bóg wie co jeśli jest bóg albo jakaś myśl o mnie
nie nie nie nie mogę iść nad ich groby i stanąć czy nawet przy-
-klęknąć bo to proszę pana nie ma znaczenia czyj grób jeśli potem
w myślach pozostaje komunikat że to ja stałem nad

grobem nudzę pana a to dziękuję a wie pan nie

nie chcę opowiadać ile lat i w jaki sposób to już zasypane i boli
a co pan myślał że nie a co pan myślał że ja wariat nie a to miło
bo panie to u mnie od lat świeże więc po co odgrzewać ja nie jestem
poetą to niesmaczne a pan może by pan tak ze mną zbudował zamek

w tej piaskownicy z dużym ogromnym murem i wielkim dziedzińcem
a ja tam postawię te babki zwyczajowe nie wiem po co ale wie pan
ja już dawno z nikim ja już dawno sam z płaszczem i kołnierzem
no do dzieła póki deszcz nie spadnie bo słyszy pan niebo zaczyna się

krztusić