Hau, hau, hau - nauczyłem żółwia szczekać.
Pluszaka, taki miękki jak owieczka,
a gryzie piętę. Która go wyrzuca na spacer.

Zwykły dziwkarz, a nie poeta - napisano w wyroku,
czarno na białym. Komisja był wolna od uprzedzeń
rasowych.

W końcu będzie dobrze - wykrzyczał umierając,
pod płotem. Później nawet bezpańskie psy
omijały to miejsce.

Resztka myśli przytrzaśnięta wiekiem zębów. Ostatnie
słowa ucięte językiem zaczynały się od liter: kur.
Wprawną ręką dokuto patetyczne epitafium.

Miau, miau, miau - nauczyłem rybkę latać.