Setki milionów gwiazd w świetle spowite,
światłem odbitym z tarczy słonecznej,
wgniecione w masę materii zbitej,
lustrzane lustra w przestrzeni wiecznej.

Myśli ślizgają się w tańcu na lodzie,
lód się roztopi, myśl każdą wchłonie,
karmione są bowiem blaskiem księżyca,
tyś słońcem, blask twój jest w ognia koronie.

I stają się wreszcie gwiazdy słońcami,
luster iluzji nam nie potrzeba,
z tworzonych, tworzeniem dziś się stajemy,
i z mrocznych jaskiń idziemy do nieba.