Złość ściska za gardło,
przekleństwa leżą na końcu języka.
Myślami po nie sięgam.
Chciałabym wykrzyczeć w oczy to, co o nim sądzę,
oddać krzywdę ze zdwojoną siłą.
Co mnie powstrzymuję to duma, honor.
Pieprzona duma i honor.

Patrzę na jego uśmiech, widząc sztuczność,
słyszę słowa, które ranią.
Nie potrafię odpowiedzieć tym samym.
On wie o mojej słabości. Wykorzystuje ją.
Powinnam go kochać.
Bo często na usta ciśnie mi się sarkastyczne "tatusiu".