Idę ku spokojnym pozornie dolinom
W zacisze ognia promieniem nocy
Ocieram rosę na trawniku
Nie mam listu

Na skale dłonią szczeliny szukałem
Dłoń nauczyłem języka szczelin
Palce miałem jak woda

Gdy nastała muzyka trzciny posłania się ugięły
Wiatr szalał w ustach niespokojnych
Ale uśmiech zakwitł na twarzach

Popłyńmy na wyżyny rzeką naszych drżeń
Nie bójmy się choć na chwilę dźwięku klucza
Pomyślmy jak zapomniana jest kartka pragnień
Wieszana przy śniadaniu na zimnej lodówce

Jesteś tak blada od siedzenia w domu
Masz tak przesiane wodą ręce
Twoja szafa jest ciemna i pusta
Coś o tym wiem