Pożegnanie
Napisałem eska z daleka, wiedząc że tam dziewczę czeka
Esek po esku, dzień po dniu pisaliśmy do utraty tchu
Były wyznania, czułe słowa aż bolała ją głowa
Pisałem od serca, szczerze - ona że nie wierze
Wiara czyni cuda, myślałem że nam się uda
Był kryzys, niedowierzanie - Ona mu że to rozstanie
Mijały dni i miesiące, wtedy zgasło moje słońce
Wiem, że w Wyknie jest one ale już świeci w inną stronę
Rozświetla życie komuś innemu a moje przez nią przekreślone
Tak kochał Monisię z Wykna
Jest zdruzgotany i zrozpaczony
Prysł czar idealnej żony