Co powiesz gdy zamiast słowa masz kwitnącą różę?
W wiatrem drżącej dłoni w tym świetle czystych podłóg co
Pastowane były twą bezimienną twarzą
Która nigdy nie zważyła swego lica rąk

Co powiesz gdy zamiast krtani masz głęboki mur?
I twój każdy ruch jest jak w obfitym deszczu łza
Gdy umarł ostatni posłaniec twego wzroku
A łapczywie przełykana ślina to jest jad

Co krzyczysz gdy chirurg pustki usta zaszył ci?
A język migowy martwym jest językiem już
Zaś telepatia dawno nikomu się nie śni
Pośród ściętych doszczętnie mózgu tak suchych zbóż

Co wyjesz gdy las myśli wycinany jest przez
Czułych drwali jakże wprawionych w schizofrenii
Co topory mają słońcem naostrzone lecz
Nie ma takiej zorzy na twej bezimiennej ziemi

Co rozjaśnić by mogła noc twojego mózgu
Który już języka pozbawiony jest przez śmierć
Tak... tę kochankę trupów która sprawnie rózgą
Potrafi wybić ludzką prawdę co obłudą jest