Kruczoczarne noce z wyblakłymi gwiazdami,
Otulają spłowiałe i głodne ziemie,
Gorzkimi łzami płaczą istnienia nieme,
Które już dawno zginęły pod krematoriami.

Siwe tarpany po puszczach mkną,
Wśród dzikich lasów szukają schronienia,
Zmożone głodem szukają odpocznienia,
Zanim skończy z nimi czas i znikną.

Kamienne domy na szarych popiołach
Wbite głęboko oddychać nie mogą,
Białe okna oczyma zmarłych ciał,
Spękane ściany świadkami dawnych lat.

Niemi mieszkańcy w ciemności
Dawnego wspomnienia szukają,
Które teraz tylko spękane ściany pamiętają.

A ludzkie kamienne serca w stalowych piersiach,
Płytkim istnieniem zduszone,
Dzień a dniem, bez ciszy, bez wspomnień,
Dopóki nie będziesz popiołem.