co już było nie wróci
darcie szat nic już nie da za późno
każda epoka ma swoją logikę swój własny ład
mimo wszystko mi żal
że wciąż czakam na puszkina i czekam na próżno
tak chętnie bym z nim choć na chwilę na wódkę razem gdzieś wpadł

dziś już nie musimy
piechotą się wlec do teatru na bal na spotkanie
coraz więcej w krąg aut jak rakiety unoszą nas w dal
mimo wszystko mi żal
że po mieście jak dawniej nie jeżdżą zapomniane już sanie
i że nie ma już sań i nie będzie ich nigdy już więcej a czemu ot tak

doceniam nasz wiek
chwalę głośno mego pana i mistrza
doświadczoną jak żadną dotychczas epokę z radością chcę czcić
mimo wszystko mi żal
że nam niczym jak dawniej znowu śnią się zapomniane bożyszcza
i że niczym jak dawniej znów gotowi jesteśmy do ziemi czołem im bić

być może na darmo
tryumfem nareszcie nasz wiek się uświetnił
i wszystko już jest cicha przystań w niej radosny zaświtał nam świt
mimo wszystko mi żal
że nad naszym zwycięstwem tak trudnym niejednym
puste górują cokoły na których od dawna nie stoi zupełnie już nikt

co już było nie wróci
coraz lepsze i lepsze nam wciąż się wydaje
te zaprzęgi te konie biegnące swobodnie dostojnie jak to one u sań
mimo wszystko mi żal
że puszkina w tych alejach tam znów i znów nie zastanę
tam na przeciw teatru gdzie wciąż chodzę samotnie bez ciebie od lat