,
Świat zmienia swe szaty jesienią,
gdy słońce świeci żółtym kolorem,
tysiącami barw liście się mienią,
tworząc figury jesiennym wzorem.
,,
Liście spadają z pożółkłych drzew,
z labiryntów tworząc swe drogi,
pod stopami szeleszczą, jak cichy śpiew
i leżą, ścieląc dywanów togi.
,,,
Wieczór się zbliża, cicho stąpając,
po kilimie z liści utkanym,
w zanadrzu powiew wiatru mając,
przez wczesną jesień danym.
,,,,
Las szumi pieśń wieczystą,
cichą i tęskną, w zadumie.
Na niebie widać chmurkę, białą, czystą,
kto odgadnie tę ciszę, kto umie?.
,,,,,
A liście wciąż spadają,
odkrywając nagie konary,
wokół cisza - nie śpiewa ptak
i jakoś sennie, sennie tak.


Waldemar Witek 31.10.1971 r.