,
Pluszcze o szyby jesienny deszcz,
moczy domy, drzewa i drogi,
a liście chwyta wiatru dreszcz
i cicho szumi sad ubogi.
,,
Na niebie ciężkie chmury się toczą,
jak wielkie góry z granitowych skał,
tworząc plejadę górską uroczą,
jak gdyby łańcuch Tatr wysoko stał.
,,,
Ciszę przerywa wiatru powiew,
zimny, nieprzyjemny, jesieni gość
i targa silnie liśćmi drzew
zrywając je na złość.
,,,,
A wokół smutek się rozwija,
nadając szary obraz dnia
i tylko czas powoli mija,
tak jak pogoda zła.


Waldemar Witek 31.10.1971 r.