Ludzie, jak liście jesienią na drzewach,
Przez lekki podmuch wiatru w dal strącane.
Ludzie bezbronni, jak ptak, który śpiewa,
Choć gniazda nie ma i skrzydło złamane.

Wy, co wierzycie ślepo, dla pociechy,
Że za te trudy, płacze i cierpienia,
Bóg Miłosierny przebaczy Wam grzechy,
Że smutki w radość wieczną pozamienia.

Wiedzcie, że prawdy żaden nie odgadnie,
Żaden nie dojdzie, czy warto się trudzić.
Ktoś w górę wzleci, ktoś na dno upadnie.
Nie ma tu czasu na to, by się nudzić.

Lecz pamiętajcie, że nikt nie ma prawa,
Postępowaniem świat unieszczęśliwiać.
Bądźcie więc dobrzy jak wiosenna trawa,
Tacy, by inni chcieli z Wami bywać.