w dawno nie ubieranej marynarce
chusteczka ze znanym zapachem perfum
i okulary o których zapomniał wzrok
i przyzwyczaił się do innych

kobieta w której zakochałem się
przechodziła obok czasami rzuciła spojrzenie
a z niego chciałem uczynić deszcz diamentów

myślałem że miłość jest trwała i niepowtarzalna
ale nadeszła epoka przedmiotów
kieliszki wina zbyt szybko się wypełniały
myślałem że potrafię uciec potem zapomnieć
ale od niczego się nie ucieknie
wszystko się będzie pamiętać
park ławkę i zegarek w którym czas wlókł się
zbyt szybko
tylko zwierzęta wróciły i zaczęły łasic do dłoni
tak jakby z martwych wstały

zrobiło mi się trochę żal tego
że nie poświęcałem im należytej uwagi
tylko goniłem za miłością z winogron
co jak wino uderzała do głowy
wszystko co myślałem że mnie uszczęśliwi
schowało się za przedmioty i coraz ich więcej wokoło
i coraz bardziej ikoną a we mnie coraz mniej buntu

a to starość idzie tak pewnie kroczy
jak pewnie rośnie i przybliża się do okien mojej wieży las