A może szeptem porozmawiamy?
cichutko aby nie zbudzić motyli.
Bo one śpią pośród kwitów,
nie psujmy im pięknej tej chwil.

A może mówmy półgłosem?
w półmroku palącej się świecy.
Niech cień rzucany na ścianę,
zatańczy, wiruje, odleci.

A może mówmy zwyczajnie?
niech słyszą wszyscy do koła.
Że dzień jest dla nas rozłąką,
lecz cisza nocy nas woła.

A może nie mówmy wcale?
po co zakłócać sen nocy.
Niech dotyk będzie nam słowem.
Tak delikatnym jak motyl.


J.F.