Pytam o tych dwoje co się spotkać nie mogą,
choć drogi ich spacerują
pod rękę na skróty,
gdy jedno spojrzy na niebo,
drugie już widzi,
pędzą do siebie
dobrze znanymi myślami,
by nie pobłądzić
w dwóch życiach odległych.

Całują swe ciała w snach,
są blisko jak nigdy przedtem.

Nie do pary podobierani,
tacy co się zawsze kochają.
i kochać nie przestaną, bo dla nich nie ma limitu:
na spotkań brak z bijącym sercem,
po których żegnać się trzeba,
z tych samych wycieczek powracać
z otartymi stopami,
rachunki za zużycie powietrza
i głosu w gardle dzielić.
Oni zawsze kochać się będą,
imiona swe w sercu wytatuowali,
Nigdy listu do siebie nie wyślą,
wiedzą bowiem o treści,
Szlachetnie wyrozumiali,
współczują sobie takiej miłości.