wiotki krajobraz ściele się w wilgoci
tężeją mięśnie ust w zgaszony uśmiech
łyk wody mineralnej koi przełyk
realne znowu zażądało tantiem

czym się wypłacę w tej miałkiej godzinie
gdy mowa to kołek a na nim znaki mylne
selekcjonuję nowym obyczajem śmieci
bezużyteczne resztki po biografii

i nie mam wiele żeby opowiedzieć
może zanadto porzucałem siebie
wyłącznie jakiś specjalista od umysłu
niby bezdomny chciałby tu pogrzebać

złożone i pofałdowane skręcone
życie zwątpieniu jest posłuszne ściśle
co było nie jest zbieram się do wyjścia
jakże zdeformowany oniemiały

byle co byle jak i w byle sposób
stopniowo popadam w bylejakość
patrzę na ręce niezbyt pewnie
czy ze mnie chociaż kruche szkło czy plastik