Szamocę się w porwanej sieci
mojej mizerii rozdętej
do rozmiarów obsesji samotności.

Orszak szaroburych chmur
otacza mnie szczelnym kordonem
pejzażu mojego istnienia.

Pragmatyzm osiada powoli,
na zwojach umysłu
przepływając krwioobiegiem
zdarzeń skonsumowanych.

Mieszkanie z obcą architekturą mebli
gdzie wszystkie twarze są puste
straciło wyraz bliskości.

Epifania, której oczekuje
utknęła na środkowej
stronie życia.

Siny abażur nieba
wysysa resztki promieni
z mej nagiej duszy
rozpiętej na drogowskazie
czasu przeszłego.