wychodzę i wracam
w to samo miejsce po latach
tylko znajomych mniej
wieżowców przybywa i siwizny na głowie
gdy zapomniane słowa
coraz rzadziej męczą natchnieniem

odlatujące wiersze jeszcze kiedyś powrócą
tu gdzie lato się kończy a jesień się zbliża
by to co odłożone na potem nie było odłogiem

więc jeśli to tylko możliwe
wracam do siebie po latach
by spotkać człowieka
w tym czasie i miejscu
gdy było mi dane stanąć tuż obok niej
i wyznać świadomie niedojrzałe uczucia

po latach wspólnego patrzenia w siebie
wszystko co ważne można zrozumieć
aby droga była prosta i w tym samym kierunku