Ile razy mam powtarzać, podawaj mniej tlenu,
bo braknie tym, co więcej potrzebują oddychać.
To niczyja wina, bez jakich rodzisz się genów -
uwierz, niektórym na więcej pozwoliła pycha.

Szybciej budujcie te mury, zasłaniajcie słońce,
ktoś za szkłem groził palcem, że stygnie jego ciepło.
A są tacy, równiejsi nieco, siły w nich tkwiące
pozwalają, by zabrać innym nadzieję skrzepłą.

Sama patrzę w niebo, przełykam prędko promienie,
bo uwierz, że widzę kolejne cegły składane
wokół dusz, co nie zdołają w tych rzucić kamieniem,
co tlenu im więcej trzeba na bliską dekadę.

Ile razy powtarzać? - zabieramy powietrze,
proszę teraz nie krzyczeć, za wszystko jest zapłata.
Jeszcze słowo a zabraknie na pobyt na wietrze,
Przestań wierzyć�...,
Że spłacisz dług za zmarnowanie dni życia w ratach.