Odlatujemy
ze wszystkich strychów
oknem umysłu
który rzeźbi w rysach twarzy
nam jeźdźcom burzy
w sadzie halucynacji
pod niebem włóczymy się
z kieszeni wysypując
wygładzone marzenia senne
projekcje fascynacji

Teraz powiedz gdzie jesteśmy naprawdę
w ciałach leżących na polu wśród dojrzałych zbóż?

od serca przez krwiobieg
gdzie zechcesz
rozrastasz się jak fraktal
lecz to nie koniec

nie opuszcza mnie wrażenie
prawdziwej percepcji wiszącej
za źrenicami

tymczasem wzrok kierujemy gdzieś
między horyzontem a słońcem
w poszukiwaniu wieczności